Σήμερα Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2004 πραγματοποιείται η πρώτη συνέντευξη τύπου του ακαδημαϊκού έτους 2004 � 2005. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Θεσσαλονίκης με αφορμή την έναρξη της πανεπιστημιακής περιόδου αισθάνεται την ανάγκη και ταυτόχρονα την υποχρέωση να παραχωρήσει συνέντευξη τύπου. Η χρονική περίοδος η οποία επιλέγεται δεν είναι τυχαία, αλλά συνδέεσαι με την δρομολόγηση των προσφάτων εξελίξεων στην παιδεία.
Χρέος της ΔΑΠ � ΝΔΦΚ Θεσσαλονίκης είναι να καταγράφει τα προβλήματα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και πιο συγκεκριμένα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, κάνοντας προτάσεις πραγματοποιήσιμες και σοβαρές, με αίσθημα ευθύνης. Ο ρόλος μας σαν συνδικαλιστική παράταξη είναι να αγωνιστούμε ώστε το πτυχίο του κάθε φοιτητή να αναβαθμιστεί, και να ανταποκρίνεται πλέον στο σύγχρονο ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον, αλλά ταυτόχρονα και η βελτίωση της καθημερινότητας του.
Στα πλαίσια της αντίληψης αυτής κάνουμε δράσεις και παρεμβάσεις αποδεικνύοντας ότι παραμένουμε η πιο αγωνιστική και διεκδικητική παράταξη στο χώρο του πανεπιστημίου. Πιο συγκεκριμένα, το καλοκαίρι σε μορφή εντύπου υλικού μοιραστήκαν προς όλους τους φοιτητές οι θέσεις μας για τα πανεπιστημιακά προβλήματα και ποια είναι αυτά. Ήμασταν παρόντες στις εγγραφές πρωτοετών δίνοντας συγκεκριμένο βοηθητικό υλικό για τις σχολές και τα τμήματα αλλά και για την πόλη της Θεσσαλονίκης. Διεξήγαμε την 1η Οκτωβρίου παρτυ υποδοχής πρωτοετών που στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Και αυτά είναι μονό η αρχή σε μια σειρά πρωτοβουλιών και εκδηλώσεων που έχουμε προγραμματίσει μέσα στη χρονιά δίνοντας το στίγμα μας 365 ημέρες το χρόνο.
Πέρα από τις δράσεις μας, κύριος σκοπός της συνέντευξης είναι τα μείζονα προβλήματα που απασχολούν τον τελευταίο καιρό την πανεπιστημιακή κοινότητα. Πρώτα απ�όλα αναφερόμαστε στο θέμα των μεταγραφών για το οποίο η στάση της ΔΑΠ � ΝΔΦΚ ήταν τέτοια που καθυστέρησε την κατάθεση του νομοσχεδίου με στόχο την ολόπλευρη βελτίωση του. Ως τώρα το καθεστώς των μεταγραφών περιελάβανε μια δαιδαλώδη και πλήρως διαβλητή διαδικασία. Ο νόμος άφηνε παράθυρα τέτοια που επέτρεπε σε κάποιους να εξασφαλίσουν μεταγραφή που δεν δικαιούνταν κατ�ουσιαν. Επιπλέον δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις χρησιμοποίησης πλαστών εγγράφων για την ψευδή απόδειξη νοσημάτων κλπ. Τέλος, η έγκριση ή μη των μεταγραφών γίνονταν σε κάθε τμήμα ή σχολή από μια επιτροπή μεταγραφών, η οποία προφανώς μπορούσε να λειτουργήσει κατά το δοκουν εφαρμόζοντας πιστά η όχι τις διατάξεις του νόμου και εντείνοντας έτσι το ποσοστό αδιαφάνειας.
Θεωρούμε ότι σίγουρα έπρεπε να δοθεί ένα τέλος στο καθεστώς ασυδοσίας και ανεξέλεγκτης δράσης που ίσχυε έως τώρα. Η κυβέρνηση όφειλε να δώσει μια άμεση απάντηση, ένα νομοσχέδιο που θα ξεκαθαρίσει στο μέτρο του δυνατού την κατάσταση και θα επιβάλλει ένα νέο καθεστώς διαφάνειας και ισονομίας. Ωστόσο χωρίς να απορρίπτουμε τίποτα άκριτα, έχουμε συγκεκριμένες ενστάσεις για την πρόταση της κυβέρνησης.
Πιο συγκεκριμένα:
- Δεν είναι δυνατόν να καταργούνται οι λόγοι υγείας που εξυπηρετούν πάγιες κοινωνικές ανάγκες και ίσως τις σοβαρότερες απ� όλες. Δεν μπορεί παιδιά που πάσχουν από σοβαρά νοσήματα ή παιδιά των οποίων κάποιο μέλος της οικογένειάς τους είναι άρρωστο ή δεν είναι πλέον εν ζωή να μην μπορούν να πάρουν μετεγγραφή. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείει έτσι άδικα το μέλλον κάποιων παιδιών που λόγω της κατάστασής τους μάλλον πρέπει να τυγχάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης και σίγουρα όχι κοινωνικού αποκλεισμού.
- Μέχρι τώρα ίσχυε ο κανόνας του 3ου σπιτιού που σημαίνει ότι αν μία οικογένεια μένει σε μία περιοχή Α, έχει ήδη ένα παιδί που σπουδάζει σε μία πόλη Β και ένα δεύτερο παιδί που εισάγεται σε σχολή μιας τρίτης πόλης Γ, είχε το δικαίωμα της μετεγγραφής ενός εκ των δύο παιδιών στην πόλη του άλλου έτσι ώστε να μην είναι αναγκασμένη να συντηρεί 3 σπίτια ταυτόχρονα. Θεωρούμε ότι η κατάργηση μιας τέτοιας διάταξης είναι αδιανόητη, καθώς είναι προφανές ότι καθίσταται οικονομικά δυσβάσταχτο ή αδύνατο για πολλές οικογένειες να ζήσουν ή να σπουδάσουν τα παιδιά τους.
- Στη διάταξη που αφορά τους πολύτεκνους, εισάγεται ο περιοριστικός όρος των 24 ετών όπως τον αναφέραμε πριν. Είναι λογική η επιβολή κάποιου ορίου ηλικίας μετά την οποία το παιδί έτσι κι αλλιώς δεν θεωρείται προστατευόμενο μέλος από την οικογένεια. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ένα από τα παιδιά υπερβαίνει την ηλικία των 24 ετών αλλά είναι άνεργος; Προτείνουμε λοιπόν τη μετατροπή αυτής της διάταξης με το ίδιο όριο ηλικίας αλλά εφόσον το συγκεκριμένο μέλος εργάζεται κιόλας και συνεπώς έχει απολαβές και αυτοσυντηρείται.
- Στη διάταξη του οικονομικού περιορισμού στα �35.000 τίθενται ακαδημαϊκοί περιορισμοί που είναι παράλογοι. Κατά πρώτον, είναι χωρίς νόημα η δυνατότητα μετεγγραφής μόνο στο 3ο εξάμηνο που προϋποθέτει ότι ο φοιτητής είναι αναγκασμένος για ένα χρόνο να φοιτήσει στη σχολή που πέρασε ενώ ζητά μετεγγραφή ακριβώς γιατί αδυνατεί να το κάνει! Επιπλέον, η απαίτηση της επιτυχούς εξέτασης σε ΟΛΑ τα μαθήματα του πρώτου έτους είναι απαράδεκτη, καθώς μία ξαφνική σοβαρή ασθένεια, μία ατυχία ή κάποιο δείγμα καθηγητικής αυθαιρεσία σε ΕΣΤΩ ΕΝΑ μάθημα μπορεί να αφαιρέσει ξαφνικά το δικαίωμα μετεγγραφής του φοιτητή.
Απ� την άλλη πλευρά θεωρούμε ότι υπάρχουν σωστές διατάξεις όπως :
- Η παραδειγματική τιμωρία όσων προσκομίσουν πλαστό έγγραφο με τη διά παντός αποβολή τους από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ της χώρας.
- Η μετάθεση της ευθύνης για τη διαδικασία των μετεγγραφών από μία «επιτροπή» στη Γενική Συνέλευση της Σχολής ή του Τμήματος, ένα όργανο συλλογικό και προφανώς αδιάβλητο.
Tέλος, σε κάθε περίπτωση πιστεύουμε πως για το συγκεκριμένο ζήτημα πρέπει να προηγηθεί διάλογος στα πανεπιστήμια και στους εμπλεκομένους φορείς και το νομοσχέδιο που θα ψηφιστεί να ισχύει ένα χρόνο μετά την ψήφιση του και όχι ενδιάμεσα κάποιας ακαδημαϊκής χρονιάς.
Παράλληλα, μεγάλη ανησυχία έχουμε για την κατάσταση που επικρατεί στις εστίες. Στην εποχή της νέας χιλιετίας, της κοινωνίας της πληροφορίας και της γνώσης, αυτονόητες ανάγκες όπως η δωρεάν σίτιση και στέγαση των φοιτητών, όχι μονό δεν καλύπτονται, αλλά γίνονται και αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης στο βωμό των μικροκομματικών συμφερόντων. Για το θέμα αυτό προτείνουμε
- Μακρόπνοος σχεδιασμός κατασκευης φοιτητικών εστιών.
- Δικαίωμα παραμονής φοιτητών στις εστίες όχι μόνο για ένα χρόνο αλλά για ν+2, όπου ν τα έτη σπουδών της σχολής τους.
- Αξιοποίηση της πανεπιστημιακής περιουσίας και αύξηση των δημοσιών πόρων για την κατασκευή φοιτητικών εστιών.
- Ουσιαστική ενεργοποίηση της Εφορίας Εστιών με συμμετοχή εκπροσώπων των φοιτητών, ώστε να ελέγχεται η διαφάνεια της διαχείρισης πόρων.
- Να σταματήσει η εκμίσθωση ξενοδοχείων, τα οποία παίζουν τον ρολό φοιτητικών εστιών αφού το μονό που καταφέρνει είναι να συντηρεί την αδιαφάνεια και τα συναλλαγές κάτω από το τραπέζι.
Η πρόταση μας έχει ψηφιστεί στους περισσοτέρους φοιτητικούς συλλόγους του Α.Π.Θ. αλλά και από τον σύλλογο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
- Όσον αφορά τώρα τα ινστιτούτα δια βίου εκπαίδευσης, να ξεκαθαρίσουμε καταρχήν πως στα χέρια μας δεν έχουμε ένα νομοσχέδιο. Το Υπουργείο Παιδείας διένειμε στην τελευταία σύνοδο των πρυτάνεων �και από εκεί οι πρυτάνεις το προώθησαν μέσα στις συγκλήτους- ένα προσχέδιο νόμου, μια αρχική μορφή δηλαδή, που αφορά το θέμα της επιμόρφωσης/κατάρτισης. Το νομοσχέδιο στο σύνολο του δεν είναι σε καμιά περίπτωση κατακριτέο. Έρχεται να καλύψει θεσμοθετημένα μια υπαρκτή ανάγκη, αυτή της δια βίου μάθησης. Μένοντας πιστή στην τότε τοποθέτηση της όμως, η ΔΑΠ � ΝΔΦΚ δεν μπορεί παρά να επισημάνει τις διαφωνίες τις και τα αδιευκρίνιστα σημεία του νομοσχεδίου:
- Θεωρούμε αδιανόητο το κάθε ΙΔΒΕ να επιβαρύνει με οποιοδήποτε τρόπο οικονομικά την οικεία σχολή από τη στιγμή που τα ήδη υπάρχοντα δεν επαρκούν.
- Ότι ισχύει για τα οικονομικά των σχολών, ισχύει και για την επάρκεια του αριθμού των μελών Δ.Ε.Π. και την υλικοτεχνική τους υποδομή. Είναι εξίσου παράλογη η δυνατότητα ΄΄δανεισμου΄΄ κάποιων εξαυτων στα ΙΔΒΕ.
- Στο νομοσχέδιο δεν διευκρινίζεται τι χαρτί θα προσφέρει το εκάστοτε ΙΔΒΕ σε όσους το παρακολουθήσουν. Σίγουρα δεν είναι δυνατόν αυτά να προσφέρουν τίτλους σπουδών, δηλ. πτυχία. Αυτό που θέλουμε εμείς είναι να παρέχονται απλά πιστοποιητικά παρακολούθησης, χαρτιά δηλ. που απλά βεβαιώνουν ότι κάποιος παρακολούθησε κάποιες ώρες μαθημάτων και τίποτα άλλο.
- Δεν είναι σαφές στο νομοσχέδιο εάν θα καταβάλλονται δίδακτρα στα ΙΔΒΕ. Η δική μας θέση επιβάλλει διάκριση ανάλογα με το είδος του εκπαιδευομένου:
Για τους υπαλλήλους εταιρειών συμφωνούμε με το υπάρχον καθεστώς.
ΙΙ. Για τους ανέργους πτυχιούχους, καθώς και τους ελευθέρους επαγγελματίες, μέχρι ενός συγκεκριμένου εισοδήματος, τα έξοδα θα πρέπει να καλύπτονται κρατικά ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εξασφαλίζει την κάλυψη τους.
ΙΙΙ. Για τους εύπορους εργαζομένους που απολαμβάνουν από ένα εισόδημα και πάνω η συμμετοχή θα καλύπτεται από τους ιδίους.
Ως ΔΑΠ � ΝΔΦΚ είμαστε σαφώς υπέρ της δυνατότητας για δια βίου εκπαίδευση στον κάθε πολίτη. Δεν μπορούμε να αρνηθουμε σε κανέναν να εκπληρώσει την επιθυμία του να λάβει κάποια γνώση σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωης του. Αυτό του εξασφαλίζει είτε την προσωπική ικανοποίηση είτε την επιστημονική αρτιότητα και άρα την επαγγελματική επάρκεια. Δεν συμβιβαζόμαστε με το υπάρχον σύστημα που επιβάλλει έστω και αθέλητα μερικους αποκλεισμούς. Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, διατυπώσαμε τις ενστάσεις και τις επιφυλάξεις μας. Γενικότερα, επιθυμούμε η όποια προσπάθεια γίνει να έχει καθαρά σεμιναριακο χαρακτήρα.
Κλείνοντας, κρίνουμε αναγκαίο να αναφέρουμε τα προβλήματα των σχολών που σε γενικές γραμμές είναι παρόμοια. Υπάρχει έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής και ειδικότερα στις τεχνολογικές σχολές, όπου λείπει βασικός εξοπλισμός από τα εργαστήρια, από τις νησίδες Η/Υ αλλά και παρατημενα μηχανήματα μεγάλου κόστους αγοράς λόγω της απουσίας εξειδικευμένου προσωπικού. Το κτιριακό πρόβλημα, ειδικότερα σε σχολές με πολλούς εισακτέους, είναι έντονο που έχει ως συνέπεια τον συνωστισμό των φοιτητών στις αίθουσες και το συνεχές ωράριο μαθημάτων από τις 8 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ.
Οι γραμματείες, λόγω της περιορισμένης χρονικής λειτουργίας, κατακλύζονται από μεγάλο αριθμό φοιτητών, ο οποίος προφανώς δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Η διεύρυνση των ωραρίων λειτουργίας είναι επιτακτική ανάγκη. Παράλληλα, η βιβλιογραφία που δίνεται στους φοιτητές δεν είναι ικανοποιητική κατά γενική ομολογία. Κι αυτό όχι μόνο επειδή οι βιβλιοθήκες των τμημάτων δεν ενημερώνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα και δεν έχουν επαρκή αριθμό αντιτύπων για όλους, αλλά και επειδή δεν παρέχονται σε κάθε φοιτητή τα συγγράμματα που πρέπει να του δοθούν. Τέλος, οι συνθήκες υγιεινής που επικρατούν στις αίθουσες διδασκαλίας όσο και στις τουαλέτες, είναι οι πλέον ακατάλληλες.
Όλα αυτά είναι απόρροια της κακοδιαχείρισης των οικονομικών πόρων των τμημάτων, της απουσίας προγραμματισμού αυτών, του μεγάλου αριθμού εισακτέων αλλά και του ελλειμματικού ποσοστού του ετησίου κρατικού προϋπολογισμού για την παιδεία, που είναι ακόμα στο 3,5% του Α.Ε.Π. αντί του 5% που εμείς διεκδικούμε.
Η ΔΑΠ � ΝΔΦΚ πέρα από μικροκομματικές σκοπιμότητες και συμφέροντα, σε αντίθεση με τις άλλες παρατάξεις, σκύβει πάνω από τα προβλήματα των φοιτητών. Δεν σιωπά ένοχα, όπως η ΠΑΣΠ εδώ και 20 χρόνια ούτε έχει τον στείρο αρνητισμό των αριστερών παρατάξεων, αλλά προβάλλει διεκδικητικά τις απαιτήσεις του φοιτητή που κάθε χρόνο την τιμά με την ψήφο του και την αναδεικνύει πρώτη δύναμη στα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα.
